Rozdział 18

        Rispie zarządził, że zostaniemy tu - w siedzibie Pana Piekieł - do końca tygodnia. Marcellego nikt nie spotkał od trzech dni. Zwykle nawet bym o tym nie pomyślała, ale nie w takiej chwili. Oni nie wiedzieli co się stało, lecz ja tak. Lucyfer był wściekły. Marcello natychmiast z powrotem trafił do celi. W sumie dobrze, bo inaczej Książę Ciemności zabiłby go na miejscu. Nigdy nie widziałam go w takim stanie. Rzucił się na niego, klnąc równocześnie jak szewc. Zupełnie nie przypominał depresyjnego chłopaka, którego w nim zauważyłam pierwszego dnia. Nie chciałabym być na jego miejscu. I to tylko dlatego, że ten wziął jego dziennik.

        Włóczyłam się bez celu po korytarzach. Wszyscy mieli jakieś zajęcia, a ja nie wiedziałam co mam robić. Zwykle byłabym na treningu...

        Zbliżała się osiemnasta, czyli pora kolacji. Większość naszej ,,rodzinki" siedziała już przy stole i czekała aż będzie mogła zacząć jeść. Ja stałam przed drzwiami i podpierałam ścianę. Nie chciałam być tam z nimi i udawać, że nic się nie stało.

        Nagle usłyszałam hałas dochodzący z jednej z odnóg głównego korytarza. Po chwili wyłonili się z niej dwaj mężczyźni, zapewne strażnicy. Ktoś tam jeszcze z nimi był. Marcello! Szedł z nimi. Prychnęłam. Szedł. Oni wlekli go za sobą, nie był w stanie iść sam. Zostawili go przy jadalni, ledwo trzymał się na nogach. Skierowałam się ku niemu.

- Pomoc ci? - podniósł głowę.

        Nie był to miły widok. Atramentowoczarne włosy były w kompletnym nieładzie. Kredowobiałą twarz miał całą pokrytą licznymi rankami, jedno oko podbite, a z kącika ust ciekła mu wąska smużka krwi. Otarł ją wierzchem dłoni. Większość urazów i tak ukrył pod ubraniem. Wzrok miał lekko rozbiegany, jakby nie do końca wiedział, gdzie się znajduje i skąd dochodzi ów - mój - głos. Po chwili mnie zauważył.

- Nie trzeba, skarbie - wydusił z trudem, jakby czyjaś dłoń zaciskała się na jego szyi.

- Co oni ci zrobili? - wyszeptałam przerażona. Marcello był durny, ale nikt nie zasłużył na takie traktowanie.

- Mi się podobało, słońce - wysilił się na słaby uśmiech.

- Chodź, zaprowadzę cię do twojego pokoju - wzięłam go pod ramię. Wtedy poczułam cały jego ciężar na sobie.

          Choć  jego sypialnia nie była daleko, to podróż i tak trwała długo. Wyczerpany chłopak co chwila się potykał. Kiedy wreszcie dotarliśmy do celu, z trudem oddychał. Pomogłam mu przemyć rany na twarzy i zaprowadziłam do łóżka. Upadł na nie ciężko ledwo utrzymując pion.

- Mogli cię zabić - nadal byłam w szoku.

- Szczerze - spojrzał mi prosto w moje fiołkowe oczy. - Chętnie bym to powtórzył. Mimo wszystko spodziewałem się czegoś gorszego, złotko.

- Nie żartuj.

- Ależ nic z tych rzeczy, kochanie - zaśmiał się ukazując białe jak perły zęby. - Sam wymierzyłbym sobie okrutniejszą karę.

- Weź się prześpij, bo bredzisz - przyłożyłam dłoń do jego czoła. - Przyjdę później.

- Nie będę czekał z niecierpliwością, kotku - pożegnał się.

             Biegałam jak głupia po wszystkich piętrach w poszukiwaniu pewnych dwóch osób. Miałam ochotę wygarnąć im prosto w twarz, co myślę o nich i ich pomysłach. Byłam już na trzeciej kondygnacji, gdy ujrzałam parę mrocznych, wysokich postaci idących w kierunku schodów. Szybko byłam już przy nich.

- Postradaliście rozum?! - nie bawiłam się w uprzejmości.

- Pomyliłaś nas z jakąś swoją koleżaneczką - odezwał się blondyn spoglądając na mnie błękitnymi oczami. - W innym przypadku nic nie tłumaczy cię z twojego skandalicznego zachowania.

- Wybacz, panie - wściekłość dodała mi odwagi. - Ale, czy pan nie rostradał rozumu?!

- Ty mała gnido... - zaczął Rispie, który w tym świetle wyglądał zdecydowanie groźniej, a jego wyraźne kości policzkowe wydawały się jeszcze wyraźniejsze. Pan Piekieł podniesieniem dłoni nakazał mu zaprzestać.

- Chcę usłyszeć, co ta bezczelna nowicjuszka nam zarzuca  - powiedział ze stoickim spokojem, którego brakowało jego towarzyszowi.

- To, co zrobiliście Marcellemu jest niedopuszczalne. Potraktowaliście go jak śmiecia - nerwowo potrząsnęłam czarnymi lokami.

- Bo nim jest - Krispin w ogóle nie przejmował się losem swoich podwładnych.

- Jeżeli już ktoś tu nim jest, to ty - wysyszczałam mu prosto w twarz.

               Chłopak nie wytrzymał i wymierzył mi porządny policzek. Byłam wstrząśnięta. Uderzyć dziewczynę?! Na dodatek siostrę?! Położyłam rękę na miejsce, gdzie dostałam.
Piekło jak diabli, ale na szczęście nic poza tym. Zdumiona patrzyłam na Rispiego.

- Nienawidzisz mnie, prawda? - poczułam, że gorące łzy mimowolnie spływają po moim bladym obliczu.

- To bardzo prawdopodobne - odparł.

                 Uciekłam. Nie chciałam, żeby uznali mnie za słabą, ale chyba osiągnęłam odwrotny efekt. Miałam zamiar udać się do swojego pokoju, ale wcześniej poszłam zobaczyć co z Marcello.

                Siedział na łóżku i bawił się srebrym sztyletem o rękojeści wysadzanej drogimi kamieniami. Widniał też na niej herb - symbol jakiegoś rodu.

- Co ty robisz?! - wykrzyknęłam na równym stopniu przerażona, jak i zdziwiona.

- Ćwiczę celność, skarbie - powiedział nadal siedząc do mnie tyłem.

- W jaki sposób?  - spytałam i praktycznie natychmiast tego pożałowałam.

- W taki, słońce.

                 Upadły Anioł przewiązał sobie czarne jak węgielki oczy chustą, która leżała obok, ustawił dłoń z mocno przyciśniętymi do siebie palcami zaledwie kilka centymetrów nad udem i... Szybko opuścił nóż. Zamknęłam machinalnie oczy i pisnęłam cicho ze strachu. Po kilku sekundach uchyliłam powieki. Aż otworzyłam usta ze zdumienia. Trafił idealnie między waskie prześwit pomiędzy palecem wskazującym a środkowym, pół centymetra nad nogą. Ani kropli krwi, nic. Dopiero, gdy rozluźnił rękę, zobaczyłam, że pokryta jest drobnymi, cienkimi bliznami. Widać nie zawsze mu się udawało.

- Niesamowite - wyszeptałam.

- Lata praktyki, kochanie - odpowiedział nieskromnie. - Poza tym miałem zabawę.

- Ale przecież to boli, jeżeli coś nie wyjdzie...

- I wtedy jest najfajniej - w jego oczach dało się dostrzec szaleńczy błysk. - Może chcesz spróbować, złotko.

- Raczej podziękuję... - odmówiłam.

- Wiele tracisz, kotku.

- A jak się czujesz? - zmieniłam temat.

- Nietety, ale coraz lepiej - westchnął. - Choć ze wszelkich sił starałem się do tego nie dopuścić.

                   Wyszłam z jego sypialni bez pożegnania. Co tam w ogóle przyszłam? Nagle coś, a raczej ktoś przykłuł moją uwagę. To był jeden z najpiękniejszych chłopaków, jakich w swoim całym życiu spotkałam. Kasztanowe włosy zaczesane do tyłu, opadały falami na ramiona, zielone jak świeżo skoszona trawa tęczówki, lekko opalona skóra i delikatny uśmiech. Czarna koszula opinała się na wyraźnie zarysowanych mięśniach. Opierał się niedbale o ścianę,  jakby na kogoś czekał.

- Cześć - tylko tyle zdołałam wydusić.


                                                    ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


W poniedziałek do szkoły. :( Ale nie martwcie się. :) Notki będą nadal dodawane codziennie. :D Pozdrawiam, Alexandra.