Rozdział 23

       Lekko uchyliłam powieki. Byłam nieprzytomna przez kilka godzin, ale nie wiedziałam ile. Nie byłam w swoim pokoju, ale w jakimś innym pomieszczeniu. Ręką przesunięłam po białej jak śnieg pościeli. Nagle coś sobie przypomniałam. Marcello! Nerwowo rozejrzałam się dookoła. Odetchnęłam z ulgą. Siedział na łóżku obok, oparty o jego ramę i pustym wzrokiem wpatrywał się w przestrzeń. Miał kilka drobnych ran, ale nic poważniejszego mu się nie stało.

- Jak się czujesz? - spytałam.

- To twoja wina - zignorował moje pytanie. - Gdyby nie ty, to to w ogóle by się nie wydarzyło.

- O co ci chodzi?! - oburzyłam się.

- To twoja wina! - wrzasnął, a ja byłam coraz bardziej pewna, że chyba zbyt długo był niedotleniony. - Jakbyś dała mi spokój to nic by się nie stało!

- Znowu bredzisz - westchnęłam.

- Nie - spojrzał na mnie, ale z jego oczu nie dało się nic wyczytać. - Naprawdę sądziłaś, że pożar wybuchł przez przypadek, skarbie?
       
         Powoli kiwnęłam głową, a on zaczął ze mnie szydzić.

- Naiwna Lucia odkrywa, że świat nie jest cały różowy, a jednorożce nie biegają po lasach? Zapomniałem, że nie wiesz jeszcze, jak okrutna może być rzeczywistość, kochanie - zrobił współczującą minę. - To sługusy Lucka podłożyły ogień. Chciał, żebym to ja walczył z tym demonem. Specjalnie dlatego zaprowadził nas na tor. Wiedział, że tam nie wejdę i przegram. To byłoby świetne podsumowanie jego zemsty, ale ty mu przeszkodziłaś i się biedaczek wściekł, słońce.

- N-naprawdę? - byłam wstrząśnięta.

        Chłopak jedynie się zaśmiał i umilkł. Nie odezwał się nawet, gdy przyszedł Pan Piekieł, jedynie uśmiechał się kpiąco. Książę Ciemności mierzył nas nienawistnym spojrzeniem, a towarzyszący mu Rispie patrzył na mnie tak, jakby to ci zrobiłam było złe... Chcąc uniknąć ich wzroku, obróciłam się na drugi bok i zasnęłam.

        Siedziałam na łące takiej ta, na którą chodziłam z mamą, gdy byłam jeszcze bardzo mała. Kwiaty rosły tu tak licznie, że ledwo dało się dostrzec kawałek, gdzie ich nie było, ptaki radośnie śpiewały swoje piękne pieśni, a słońce delikatnie grzało moją twarz. Spojrzałam na granatową sukienkę, w którą byłam ubrana. To dziwne, bo nie chodziłam w tego typu rzeczach od dobrych, kilku lat... Ktoś ze mną był, jakieś dwie osoby, a nie wiedziałam, kim są, bo ich twarze otaczało coś, jakby mgła, która uniemożliwiała mi ich zidentyfikowanie. Jeszcze jedna sprawa przykuła moją uwagę. Czułam, że jestem szczęśliwa, że wszystko będzie dobrze... Na chwilę odzyskałam nadzieję.

       Nagle pociemniało, niebo zrobiło się czarne, zaczęło mżyć, a temperatura zasadniczo spadła. Silny wiatr szarpał gałęźmi starych drzew i wył niczym wilk. Bezpieczeństwo, które jeszcze przed chwilą otaczało mnie niczym ciepła kołderka, uleciało jak powietrze z przebitego balonu. Postacie, które ze mną były, znikły. Zostałam sama...

       Niespodziewanie zza pobliskiego pnia wyłonił się mroczny mężczyzna. Krucze włosy, oczy koloru smoły, trzy głębokie blizny. Przypominał mi kogoś, ale nie byłam pewna kogo... 
Tym razem przybyła z nim jakaś kobieta. Nigdy jej nie widziałam, byłam tego pewna. Takiej osoby się nie zapomina. Długie prawie do pasa, białe włosy poszarpane przez wiatr, czerwone jak krew tęczówki, skóra w odcieniu lekkiej szarości, uśmiech przyprawiający o dreszcze. Ubrana była jak strażnicy w Piekle. Chyba kiedyś była jednym z nich... Kiedyś.

- Wygląda, jakby zaraz miała zemdleć - szydziła dziewczyna, patrząc na mnie z litością.

- To prawda? Boisz się nas? - aż podskoczyłam na dźwięk jego głosu. Brzmiał dokładnie tak jak on. Brakowało tylko...

         Poczułam, że ktoś mną potrząsa. Uchyliłam powieki.

- Wstawaj, skarbie! - krzyknął mi ktoś prosto do ucha. - Chyba, że chcesz tu zostać.

- Nie rozumię cię...

- Zaraz wkroczy tu kilkunastu idiotów, którzy udają, że nie wiedzą jak wybuchł pożar i każą nam wszystko dokładnie opowiedzieć, kochanie - Marcello wzruszył ramionami. - Po prosru muszą mieć pewność, że nikomu nie wygadamy prawdy.

- Ale co w tym złego? - zdziwiłam się.

- Czyli ty naprawdę nie wiesz, jak wyglądają tu przesłuchania - westchnął. - Weź najpotrzebniejsze rzeczy i chodź. Wrócimy tu za kilka dni, słońce.

- Nigdzie z tobą nie idę!

- Jak chcesz - powiedział i podszedł do okna. Miał ze sobą jedynie swój sztylet.

- Zaczekaj! - przestarszyłam się, że mnie tu zostawi. On tylko prychnął i pokręcił głową, ale
zaczekał. Chwyciłam pierwsze co mi się nasunęło i ruszyłam za nim.


                                                       ~~~~~~~~~~~~~~~~~~


Przepraszam, że wczoraj nie było notki, ale dopiero wieczorem zabrałam się za pisanie, a potem wciągnął mnie film... I nie zauważyłam, że zrobiło się wpół do pierwszej. XD Pozdrawiam, Alexandra.