Rozdział 29

        Dwie tajemnicze postacie stały pośrodku pogorzeliska i z litością kiwały głowami. Rodzeństwo Marcellego najwyraźniej nie pochwalało dziecinnego zachowania brata i Pana Piekieł. Niezadowolone miny ich obojga mówiły same za siebie. Rispie wolnym, ale nie pozbawionym swej zwykłej dumy krokiem podszedł do "kolegów". Dopiero wtedy zauważyłam, że nadal kurczowo trzyma się za dłoń, która bolała go niemiłosiernie. Książę Ciemności wbił zawstydzone spojrzenie w podłogę, a gęste, blond włosy opadły na jego twarz. Wydawało mi się, że jego tęczówki odzyskały dawny szafirowy kolor. Zleflektował się... Nieczęsto spotykał się z sprzeciwem, czy inną tego typu rzeczą, więc to było dla niego niecodzienne wydarzenie.  Natomiast Marcello, jakby w ogóle nie zauważył ich przybycia. Interesowało go dosłownie wszystko, ale nie oni.

- Jeżeli masz zamiar nas ignorować, to proszę bardzo, ale wiele stracisz, braciszku - Clementina zrobiła krok w jego kierunku. Czy te pieszczotliwe i wyjątkowo wkurzające określenia, to u nich rodzinne?

- Nie będę z tego powodu płakał - odparł i podniósł na nią wzrok. Jego atramentowoczarne oczy były matowe. - Wyjdź zza kolumny, bo wyglądasz żałośnie, skarbie - zwrócił się do mnie.
     
         Z całych sił starałam się wtopić w tło, ale oni i tak wiedzieli, że tam byłam. Wzięłam głęboki oddech i opuściłam moją marną kryjówkę. Widziałam swoje odbicie w szybie. Bielsza od śniegu, czarne loki w całkowitym nieładzie, a po policzkach spływały pojedyncze łzy. Starałam się otrzeć je, ale jedynie rozmazałam makijaż. Okropność...

- Więc, co takiego ważnego chcieliście nam powiedzieć? Tylko się śpieszcie, bo jesteśmy trochę zajęci - Lucyfer odzyskał trochę animuszu.

- Właśnie widzę... - Raziel westchnął. - Lepiej szybko to opatrz, bo zostanie ci szrama - chłopak odruchowo dotknął trzech blizn biegnących w poprzek jego twarzy. Źrenice blondyna na moment rozszerzyły się.

- Zaraz... - mruknął, wycierając krew z oblicza.

- O co się pobiliście? - spytała białowłosa, kucając, aby podnieść czarny kryształek z ziemi - fragment zniszczonego żyrandolu.

- O głupoty - Rispie wyraził swoją opinię. - Jak zwykle...

          I kto to mówi?! Myślałam, że się na niego rzucę. Zresztą, chyba nie tylko ja... On najbardziej z nas potrzebowałby jakiś zajęć z panowania nad gniewem, a udawał świętoszka! Niesamowicie się zmienił, ale niestety, nie na lepsze. W końcu nie wytrzymałam. Zapominając o strachu, podeszłam do niego i... Uderzyłam go w twarz. Poczułam ogromną ulgę, bo wreszcie oważyłam się to zrobić. Był tak zdziwiony, że nie potrafił nic powiedzieć. Z resztą tak jak wszyscy pozostali. Usłyszałam śmiech mojego Przewodnika. Spojrzałam na niego. Stał w ramie okna, na samej jego górze, bo tylko tam dało się jej otworzyć.

- A już chciałem uciec. Całe szczęście, że tego nie uczyniłem.

- Dlaczego to zrobiłaś?! - Krispin nadal był w szoku.

- Bo zaczynasz przesadzać! - zdenerwowałam się. - Jesteś...

- Niby kim?! - warknął.

- Jeszcze gorszym bratem niż kiedyś! - wrzasnęłam i dopiero wtedy zrozumiałam, co powiedziałam.

- Coś ty zrobiła... - szepnął tak cicho, że tylko ja byłam w stanie go zrozumieć.

           W sali zapanowało milczenie. Przed oczami miałam twarz Rispiego i gdybym go nie znała, pomyślałabym, że zaraz się rozpłacze. Nadal nie rozumiałam, dlaczego robił z tego taką tajemnicę, chociaż sądząc po wyrazie twarzy Pana Piekieł, czeka go kara. Ale za co?! Za to, że ma rodzinę?! Marcello zgrabnie zaskoczył na podłogę i spacerował sobie między skamieniałymi postaciami. Po jakimś czasie podszedł do mnie i szepnął mi na ucho.

- W co się bawimy, złotko? - spytał się i spojrzał mi w fioletowe oczy. Wzrok miał jak mały szczeniak ufnie czekający na wytłumaczenie naszego zachowania. On chyba naprawdę myślał, że to zabawa...

- Ktoś jeszcze ma jakieś ciekawe wiadomości, którymi chciałby się z nami podzielić? - wycedził przez zaciśnięte zęby Książę Ciemności.

- On jest coraz silniejszy i zbiera armię - Clementina ogłosiła to takim głosem, jakby mówiła wyrok śmierci. I chyba rzeczywiście nim był.


                                                      ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


Krótko, ale jest! :D Wybaczcie, że notki są co dwa dni, ale mam teraz urwanie głowy. Tu egzamin, tu konkurs, tu coś. :( Ale już niedługo. :) Pozdrawiam, Alexandra.