Rozdział 8

          Wstałam o czwartej rano i już od wpół do szóstej czekałam na Marcello przed zamkiem. Było bardzo zimno, ale bałam się, że jeżeli wejdę teraz do środka, to przegapię lekcję. Normalnie by mi to nie przeszkadzało, ale nie w takiej sytuacji. Skoro wiedział, że jestem siostrą Rispiego to, co jeszcze mógł chować w zanadrzu? Palce zrobiły mi się lekko sine od mrozu, a włosy pokrył szron. Nie cierpię tego, że pogoda jest taka zmienna. Wczoraj było ciepło i przyjemnie, a teraz co? Zima. Minęła szósta, siódma, ósma, dziewiąta, a go nadal nie było. Byłam wściekła i uznałam, że nie obchodzi mnie, co on wie. Właśnie miałam otwierać drzwi, gdy nagle usłyszałam ciche uderzenie o bruk. Odwróciłam się.

- Dzień dobry, kochanie - przywitał się Marcello wesoło.

- Coś ty sobie myślał?! - szczęka drżała mi z zimna.

- Wiele rzeczy, a o co dokładnie ci chodzi, złotko?

- Czemu kazałeś mi tu stać przez ponad trzy godziny?!

- A, to! - machnął lekceważąco ręką. - Po prostu chciałem sprawić, ile wytrzymasz. Całkiem nieźle. No i miałem ubaw.

- Że co?!

- Nie martw się, skarbie, ja też tu siedziałem, więc oboje jesteśmy w równym stopniu poszkodowani. Wystarczy tego dobrego, zabieramy się za trening.

- Nie cierpię cię... - wysyczałam.

- Nie ty jedyna i nie ostatnia, słońce - powiedział.

              Wtedy po raz kolejny w moim życiu ujrzałam, jak z pleców chłopaka zaczęły wyrastać ogromne, krucze skrzydła, a paznokcie zmieniły się w ostre szpony. To nie jest najprzyjemniejszy widok. Niespodziewanie Anioł wzbił się w powietrze i pochwyciwszy mnie za ramiona, poleciał w kierunku lasku.

              Nie trwało to długo, ale dla mnie to była cała wieczność. Nawet nie mogłam nacieszyć oczu widokiem, gdyż w ciągu tej krótkiej podróży ani razu nie rozchyliłam mocno zaciśniętych ze strachu powiek. Wręcz cudownie - Mroczny Anioł z lękiem wysokości. Przecież to wcale nie przeszkadza! Na szczęście poczułam wtedy grunt pod nogami.

- To było okropne... - wyszeptałam.

- Czyżbyś, skarbie, bała się latania? - kpił w najlepsze Marcello.

- Śmieszy cię to?!

- Tak, ale spokojnie, praktycznie każdy z początku tak ma. Gdy po raz pierwszy wzbijesz się w powietrze, strach minie.

- To dobrze  - ulżyło mi.

              Chłopak wrócił do poprzedniej postaci i podszedł bliżej.

- Lekcja pierwsza. Musisz się uspokoić, bo inaczej w ogóle ich nie rozwiniesz - pokiwałam głową. - Lekcja druga. Wyobraź sobie, że wykształcasz skrzydła, ale bardzo tego chciej. Popatrz.

               Momentalnie Marcello znów był w pełnej okazałości Upadłym Aniołem.

- Teraz ty spróbuj.

- Nigdy mi się nie uda! - krzyknęłam zrozpaczona po kilku nie udanych próbach.

- Widać trzeba cię zmotywować. Postaraj się bardziej albo wszystkim powiem o twoim i Rispiego małym sekreciku. Bardzo mu to zaszkodzi!

                 Tego było już zbyt dużo. Naprawdę tego chciałam, musiałam to zrobić dla siebie i
brata. Musiałam! Nagle poczułam okropny ból w okolicy pleców. Każdy rozrywany mięsień,  staw i skórę. Wrzeszczałam i płakałam, ale to nic nie dawało. Trwało to może kilka minut, ale za to najgorszych w moim życiu. W końcu poczułam, że ta męczarnia się skończyła i mogłam wreszcie odetchnąć z ulgą. Choć nie widziałam jeszcze wyraźnie przez ścianę łez, to dostrzegłam zadowolenie, a nawet radość malującą się na twarzy mojego nauczyciela.

- Brawo, kochanie! A teraz lot.

- Że co?! Jestem wykończona... - oburzyłam się i rzuciłam okiem na moje nowe, piękne skrzydła. Rzeczywiście były niesamowite, wielkie i czarne jak smoła, ale równocześnie lekkie i miłe w dotyku.

- Trudno i tak mieliśmy zacząć trzy godziny wcześniej.

- Ale...

- Lekcja trzecia. Nie odzywaj się nie pytana. Lekcja czwarta. Po prostu zamachaj tymi skrzydełkami i staraj się ustabilizować lot.

- I tyle?

- Tak. Resztę już umiesz choć sama tego nie wiesz, słońce. Mamy to w naturze.

- Jasne... - powiedziałam niepewnie i bardzo powoli próbowałam wznieś się do góry.

- Otwórz oczy, skarbie, bo nie da się tego robić z zamkniętymi.

                        Kiedy uczyniłam, co mi kazał, przeraziłam się. Byłam kilkanaście metrów na ziemią! Co prawda widok był piękny, ale nie zwracałam na niego uwagi. Jednak im dłużej byłam tam na górze, tym mniej się bałam. W końcu strach na dobre mnie opuścił.

- Marcello? Gdzie jesteś?!

- Tutaj, słoneczko. Już nie musisz się o mnie martwić - drwił.

- Wcale tak nie było! - zezłościłam się.

- Oczywiście... Dobra, leć za mną. Wracamy do domu - dodał. - Na obiad. I nie zgub się, złotko!

- Postaram się...

                          Nigdy nie sądziłam, że tak to pokocham, że w ogóle to zrobię. Wiatr delikatnie rozwiewał moje włosy, a ja próbowałam złapać kawałek chmury i śmiałam się z całego serca. Śmiałam się szczerze pierwszy raz od dawna. Czułam się  wolna.

                          Wylądowaliśmy tuż przed drzwiami frontowymi. Z pozbyciem się skrzydeł było o niebo łatwiej niż z wykszkałceniem ich, ale mimo wszystko bolało strasznie.

- Czy to zawsze jest takie okropne?

- Tak - dobił mnie Marcello.

- Dzięki za pocieszenie - warknęłam. - Tak poza tym, to całkiem dobry pomysł na ułatwienie mi tego wszystkiego - dodałam spokojniejszym głosem.

- To był sposób mojego starego Przewodnika, kochanie - powiedział, gdy weszliśmy już do środka. - Ja chciałem cię zrzucić z dachu i zobaczyć, czy przeżyjesz.


                                                ~~~~~~~~~~~~~~~~~~


I rozdział ósmy za nami. :-) Zabieram się do dalszego pisania. Pozdrawiam, Alexandra.