Rozdział 6

        Dostrzegłam go zaraz po otworzeniu się drzwi.

- C-co? - wyszeptałam ze łzami.


        Stałam jak skamieniała i gapiłam się na niego od dłuższej chwili. Widziałam, że rozbawienie na twarzy Marcello ustępuje miejsca zaniepokojeniu, a reszta tu zebranych przyglądała mi się z zaciekawieniem, ale on stał z tą samą niewzruszoną miną. Wiedziałam, że robię z siebie idiotkę, lecz nie obchodziło mnie to. Muszę z nim porozmawiać na osobności.

- Chodź, pokażę ci twój nowy pokój - powiedział głosem pozbawionym jakichkolwiek emocji.

         Dopiero, gdy oddaliliśmy się od nich, odważyłam się odezwać.

- Co ty tu robisz? - spytałam łamiącym się głosem.

- Dowodzę nimi. Nie widać?

         Zatrzymałam się, ale on nie zwrócił na mnie uwagi.

- Krispin! - krzyknęłam najgłośniej, jak potrafiłam. Nawet nie mrugnęłam, gdy on stał już obok i zasłaniał mi usta ręką.

- Cicho! - wysyczał. - Nikt nie może wiedzieć, że mnie znasz, a co dopiero, że jesteś moją siostrą! Jasne?!

- T-tak - pisnęłam.

- Chodź za mną.

          Przyjrzałam mu się. Trudno mi uwierzyć, że ma dwadzieścia lat. Wysoki, z metr osiemdziesiąt pięć, szczupły, ale wyspotrowany - praktycznie taki sam, jak kiedyś, ale coś się zmieniło. Niegdyś ciepłe, czekoladowe oczy stały się czarne i zimne, jak lód, karnacja - biała, jak papier, a hebanową czuprynę zastąpiły włosy w kolorze czystego obsydianu, które niedbale spadały na czoło, rzucając cień na twarz o dosyć mocno wyostrzonych rysach, co dodawało mu tajemniczości. Przypomniałam sobie, że Marcello posiada podobne cechy, ale na początku myślałam, że taki się już urodził. To chyba jednak wspólna cecha Mrocznych Aniołów. Aż boję się spojrzeć w lustro. Czy też taka będę? Nie mogłam się dłużej zastanawiać, bo już i tak zostałam daleko w tyle.

- Krispin, zaczekaj!

- Mów mi Rispie - powiedział gniewnie.

- Rispie, zaczekaj!

- Co chcesz? - westchnął ciężko.

- Czemu karzesz mówić do siebie: ,, Rispie "?

- Nazwał mnie tak mój Przewodnik.

- Prze-przewodnik? - spytałam zdziwiona. Nigdy nie słyszałam takiego terminu.

- No... Na przykład twoim Przewodnikiem jest Marcello, bo to on przeprowadził cię do naszego świata. Zwykle jest ich dwóch, a tego drugiego przydziela się już na miejscu. To oni cię szkolą i wprowadzają do tego wszystkiego - wytłumaczył mi oschle.

- A kto będzie moim drugim Przewodnikiem?

- Dowiesz się przy wieczerzy. Oto twój pokój - wskazał drzwi naprzeciwko. - Łazienka jest po lewej. O dziewiętnastej ktoś po ciebie przyjdzie.

- Dobrze, ale... - zaczęłam, lecz go już nie było.

               Pomieszczenie nie było duże ani mocno umeblowane. Czerwone ściany ze złotymi zdobieniami, drewniana podłoga, szerokie, masywne łóżko po prawej, ogromna, ciężka szafa naprzeciw niego. Dodatkowo stare biurko na wprost mnie, pod wysokim oknem i staromodny fotel w lewym kącie. I tyle. Łazienka tak samo. Białe kafelki, wanna, sedes i umywalka.

               Dopiero teraz dostrzegłam wysokie lustro stojące, jak gdyby nigdy nic obok szafy. Powoli, jakby bojąc się, że spłoszy się, niczym jakieś zwierzę, podeszłam. Kiedy wreszcie to zrobiłam, nie byłam pewna, czy osoba, która przeglądała się w gładkiej tafli lustra, to nadal ja. Gęste, hebanowe loki zmieniły się w kruczoczarne fale opadające na plecy, a tęczówki zmieniły barwę na czarne... Nie, na fiołkowe. A myślałam, że wszyscy mają taki sam kolor oczu. Ubrania miałam poparte, więc szybko zajrzałam do szafy. Same żałobne kolory. W końcu zdecydowałam się na ciemne rurki, fioletową koszulę z krótkim rękawem i ciemne buty na niewielkim obcasie. Całkiem znośnie.

- Miałam po ciebie przyjść - powiedziała niska azjatka z szerokim uśmiechem.

- Już idę.

- Nazywam się Kimiko - przedstawiła się. - Ciężko w to wszystko uwierzyć, co nie?

- Tak. Musiałam się nieźle wygłupić, tam na dole - starałam się być miła. Jeżeli mam tu spędzić resztę moich dni, to muszę znaleźć sobie przyjaciółkę. - Tak w ogóle to mam na imię Lucia.

- Nie było najgorzej. Mnie mój Przewodnik musiał wnieść, bo odmówiłam dalszej wędrówki. Byłam pewna, że nie będę miała po tym życia, ale nikt mnie z tego powodu nie dręczył. Widać każdy tak ma - wyruszyła ramionami.

- Kimiko?

- Tak?

- Kto był twoim Przewodnikiem?

- Agnès i Arthur. Poznasz ich jeszcze - odparła i dodała wesoło. - Już jesteśmy w jadalni! Chcesz usiąść obok mnie?

- Będzie mi bardzo miło - odparłam z uśmiechem.

                  Cała sala prezentowała się niewykle okazale. Długi stół zastawiony był salaterkami, tacami, półmiskami z jedzeniem, wysokimi dzbanami z najróżniejszymi napojami. Już prawie każde z kilkunastu ozdobnych krzeseł było zajęte. Brakowało tylko mnie, Kimiko, Marcello i Rispiego. Hałas był niesamowity, bo wszyscy ze sobą rozmawiali i krzyczeli.

                  Dopiero, gdy wydawało się, że wszyscy już są, zrobiło się cicho. W spokoju i skupieniu zjedliśmy posiłek i wtedy odezwał się Rispie:

- Jak każdy zdążył zauważyć, doszła do nas nowa siostra - Lucia.

                  Kilkanaście par oczu przeszywało mnie na wskroś.

- Jej pierwszym Przewodnikiem jest Marce... Gdzie on jest?! - widać chłopak po raz kolejny tak zrobił. - Rosalie, idź po niego.

                   Pięć minut później oboje już byli. Sądząc po ich minach, Marcello nie tak łatwo dał się tu zaciągnąć.

- Gdzieś się szwędał?! - Rispie był wściekły. - Przecież dobrze wiedziałeś, że jesteś jej Przewodnikiem.

- A muszę? - jęknął żałośnie, co mnie dogłębnie uraziło.

- Tak! - warknął starszy chłopak. - Siadaj na miejsce i już się nie odzywaj.

- Jasne...

- Na czym skończyłem? A, tak! Więc pierwszym Przewodnikiem Luci jest Marcello, a drugim będę ja - pomruki niedowierzania rozeszły się po całej jadalni. - Chyba nie muszę tłumaczyć czemu - znacząco spojrzał na Marcellego.

- Ale masz farta! - szepnęła mi na ucho Kimiko.

- Ogromnego - powiedziałam sakrastycznie.

- Marcello! Zaprowadź swoją podopieczną do pokoju.

                      Chłopak zaczął bardzo powoli wstawać, jakby sprawiało mu to wielki ból. Ból. Odruchowo spojrzałam na rękę. Rany nie było! Zagoiła się, ale jak?! To niemożliwe, żeby tak nagle zniknęła. W sumie ostatnio zdarzyło się wiele dziwniejszych rzeczy, a mnie przeraża to. Absurd... Nie zauważyłam, kiedy Marcello do mnie podszedł. Bez słowa, jedynie ruchem ręki nakał mi iść za sobą.

                       Już trochę szliśmy w milczeniu, gdy wreszcie nie wytrzymałam.

- Jesteś aż tak załamany, że musisz mnie niańczyć? - spytałam ze złością, ale zauważyłam, że też ze smutkiem.

- Załamany to może nie, ale niezadowolony, kochanie, to tak.

- ldiota.

- Marcello, skarbie, nie idiota.

- Ha, ha, ha. Bardzo śmieszne.

- To już twój pokój, słońce. Dobrej nocy życzę - powiedział i zniknął w ciemnych odmętach nocy.

- Pa.

                          Zaraz po wejściu do pomieszczenia, chciałam rzucić się na łóżko, ale nie zrobiłam tego, bo coś przykuło moją uwagę. Coś leżało na narzucie, podeszłam bliżej. Srebrny długopis z czarnym tuszem.


                                                   ~~~~~~~~~~~~~~~~~~


Tak, jak obiecałam, jest nowy rozdział. :-) Przez ten tydzień postaram się codziennie dodawać notki. Nie dodawała nic przez ponad tydzień i teraz chce się zrekompensować. Taka już jestem, nic nie poradzę. :-) Pozdrawiam cieplutko, Alexandra.