Rozdział 17

       Obudziłam się na kamiennej podłodze. Cela była brudna, ciemna i ciasna. Nie wiedziałam, gdzie nas zabrali, ale byłam pewna, że jest to miejsce, do którego nie chce się trafić. Z mojej wizji pamiętam tylko urywki. Jakiś chłopak, czyjś krzyk i ogień. Tak, coś się paliło, wybuchł pożar.

       Wtedy spostrzegłam, że trzy z czterech ścian to kraty. Miałam przez nie widok do sąsiednich pomieszczeń. Nikogo tu nie było. Tylko ja. Zrezygnowana i załamana swoim losem, oparłam się o zimny mur i zasnęłam.

       Ze snu wyrwał mnie odgłos szarpaniny. Lekko uchyliłam powieki. Ujrzałam dwóch strażników próbujących wypchnąć Marcello do klatki obok. W końcu udało im się to. Zostawili nas samych.

- Gdzie byłeś? - szepnęłam, gdy tamci już wyszli.

- Gdy ty ucinałaś sobie drzemkę, mnie zaprowadzono na przesłuchanie, skarbie - odparł.

- Ja... Nieważne - machnęłam ręką. - Zwaliłeś wszystko na mnie?

- Oczywiście, że nie - oburzył się. - Ja chciałem dostać karę, kochanie.

- Co? - zdziwiłam się.

- No, bo to takie ekscytujące, słońce- powiedział.

- Uderzyli cię w głowę, tak?

- Chciałbym, złotko, chciałbym...

         Postanowiłam nie ciągnąć tematu. Skoro tak bardzo pragnął wyroku, to proszę. Nie będę mu w tym przeszkadzać. Po kilku godzinach przyszli wartownicy. Okazało się, że ułaskawiono nas, co spotkało się z wielkim zawodem Marcellego.

- To nie fair - syczał całą drogę na obiad.

        Gdy weszliśmy, oczy wszystkich były skierowane w naszą stronę. Miałam ochotę zapaść się pod ziemię. Co prawda, powszechnie znana jest wersja, że to mój pierwszy Przewodnik mnie tam zaprowadził, a ja nic o tym nie wiedziałam, ale to kłamstwo. Najpierw sama tam poszłam.

         Usiadłam koło Agnès i Kimiko. Spojrzały się na mnie ze współczuciem i zrozumieniem. Udawanym. Rispie ,, poprosił " nas - mnie i Marcellego - abyśmy zostali na chwilę po skończeniu posiłku.

         Kiedy zostaliśmy sami, jego przyjazne nastawienie od razu zmieniło się w wściekłość, a może nawet w nienawiść.

- Co wam strzeliło do tych głupich łbów?! - wysapał.

- Wiele rzeczy, a o jaką ci dokładnie chodzi? - spytał się chłopak. On naprawdę nie może opowiedzieć normalnie?

- Jak ja ci powiem o co mi chodzi... - zezłościł się.

- Słucham?

- Mów! - krzyknął.

- To z ciekawości - wyszeptałam.

- A więc tak? To wszystko wyjaśnia - odpowiedział. - W takim razie teraz wy nie będziecie mieli u mnie życia, jasne? Też z ciekawości.

          Bałam się gniewu Rispiego. Wiedziałam, że dotrzyma słowa, że od teraz jesteśmy skończeni. Marcello się tym nie przejął, jak zawsze, ale ja? To mój brat i drugi Przewodnik!
Będzie mnie męczył na treningach i nie pozwoli nawet na chwilę przerwy. Wykończy mnie.


          Mój główny nauczyciel maszerował z uśmiechem na ustach. Cieszył się. Nie brał pod uwagę, że to może skończyć się dla niego okropnie. Nie obchodził go jego los, mógłby być o krok od śmierci, ale on dalej by się śmiał.

- Jak ty możesz taki być? - nie wytrzymałam.

- Jaki, kotku?

- No... Taki! - nie wiedziałam jak ubrać to w słowa.

- Ile mam lat, złotko? - zatrzymał się.

- Siedemnaście - zdziwił mnie tym pytaniem.

- Nie dokładnie - odparł. - Urodziłem się pod koniec XIX wieku, skarbie.

          Osłupiałam. Że niby kiedy?! Ponad sto wiosen?!

- Kłamiesz.

- Nie. Wtedy zabrano mnie tu - zaczął. - Życie biednego sieroty nie jest łatwe, słońce. Zwłaszcza w XIX-wiecznej Wenecji. Jedyne co wyniosłem z tamtego życia to to, że musisz sobie radzić, bo inaczej zginiesz, kochanie. I ja jakoś sobie radzę. Może w lekko nietypowy sposób, moja droga.

          Nie mogłam nic powiedzieć. Tyle rzeczy naraz. Czyli Upadłe Anioły mają nawet po kilkaset lat? Nie rozumiałam tego.

         Zamyśliłam się i nie zauważyłam osoby przede mną. Wpadłam na nią i dopiero wtedy zobaczyłem, kto to.

- Uważaj jak chodzisz - Książę Ciemności otrzepał płaszcz.

- O-oczywiście - wyjąkałam.

- Pozdrów go ode mnie - usłyszeliśmy głos Marcello.

          Pan Piekieł ze zdziwieniem spojrzał na chłopaka.

- Na razie oddaję i czekam na więcej, bo bardzo mnie wciągęło - powiedział Mroczny Anioł z kpiącym uśmieszkiem i rzucił do Lucyfera... Jego czarny notatnik.


                                              ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


Trochę przeszłości Marcellego, trochę złości Rispiego. Wszystko co potrzeba! :D Pozdrawiam, Alexandra.