Rozdział 16

        Duży zegar stojący w holu wybił właśnie dwunastą w nocy. Biegłam najszybciej,  ale też najciszej jak mogłam. Spóźniłam się, niedobrze. Kiedy wreszcie dotarłam na miejsce, z trudem oddychałam. Rozejrzałam się w poszukiwaniu pewnej osoby. Nie było go, jak raz się z tego cieszyłam. Wtedy usłyszałam za sobą szmer. Zrezygnowana obróciłam się twarzą w kierunku dźwięku.

- Nie ładnie być niepunktualnym, skarbie - powiedział głos dochodzący z mroku.

- I kto to mówi.

- Ja - Marcello wynurzył się z cienia. - Chodź już, kochanie.

         Wędrowaliśmy w milczeniu, każdy zajęty swoimi myślami. Byłam bardzo ciekawa, jakie tajemnice skrywa ten niepozorny korytarz. Na początku myślałam, że mogą tu być cele potępieńców, ale przypomniałam sobie, że są one w innych budynkach. Smród, który tu panował, przyprawiał mnie o mdłości. Okropne miejsce.

- Ciekawe, co tu żyje? - wydusiłam, gdy wreszcie przyzwyczaiłam się do zapachu tu panującego.

- Całkiem tu przyjemnie, złotko - wzruszył ramionami, a ja spojrzałam na niego ze zdziwieniem. - Bywało się i mieszkało w gorszych okolicach.

- Naprawdę czasem cię nie rozumiem.

- Jak będziesz dobrą dziewczynką to kiedyś ci to wytłumaczę - odparł.

           Nie wiedziałam o co chodzi Lucyferowi, że tak bardzo nie chce, żeby ktoś tu wchodził. Przecież tu nic nie ma. Nagle ogromny szczur przebiegł mi przed nogami. Krzyknęłam ze strachu i obrzydzenia. Gwałtownie zrobiłam krok do tyłu i mocno oparłam się plecami o kamienną ścianę. Coś zagrzytało i skrzypnęło. Mur zaczął się cofać, a maszyneria ustępować. Po chwili pojawiło się nowe przejście.

- Marcello?

- Widzę... - odpowiedział cicho. Widać nie tego się spodziewał.

            Ruszyliśmy w głąb ukrytego korytarza. Tu było zupełnie inaczej niż tam. Pachniało tu czekoladą i woskiem, który zalegał na uchwytach świec. Podłogę zdobił elegancki, krwistoczerwony dywan. Aż żal chodzić po nim w brudnych butach. Palcami przyjechałam po chropowatej powierzchni ściany.

- Co to za miejsce? - spytałam z zachwytem.

- Nie wiem, ale zaraz się dowiemy, słońce - wskazał na solidne, prawie czarne wrota po prawej.

- Chcesz tam wejść?

- Oczywiście, skarbie - powoli otworzył drzwi i zajrzał do środka. - Pusto.

              Weszliśmy po pokoju. Był dość skromne urządzony, przynajmniej w porównaniu do całego budynku. Dwuosobowe łóżko po środku, małe biurko, komoda i regał na książki -  wszystko w kolorze czystego obsydianu. Marcello bez skrępowania zaczął grzebać po szafkach, a ja przysiadłam na brzegu aksamitnej narzuty i nerwowo spoglądałam raz po raz na chłopaka.

- Nie gap się na mnie tymi swoimi fiołkowymi ślepiami, kochanie - mruknął.

- Wypraszam sobie. Mam oczy, nie ślepia - oburzyłam się.

- Jak tam chcesz. Zobacz co znalazłem, kotku.

               Spojrzałam na przedmiot, który trzymał w ręku. Czarny notatnik. I tyle.

- Co w tym ciekawego?

- Zobacz tu, złotko - wskazał na napis na pierwszej stronie. Ten zeszyt należał do... Lucyfera.

- Można wiedzieć, co wy tu robicie?! - usłyszeliśmy głos zimniejszy od stali.


                Staliśmy po środku sali, w której jedliśmy wieczerze. Pan Piekieł wpatrywał się w nas ze złością, a towarzyszący mu Rispie - z pogardą.

- Czemu złamaliście zakaz i dotykaliście moich osobistych rzeczy? - spytał Książę Ciemności.

- Wybacz, panie, ale nie sądziłem, że piszesz pamiętniczki - szydził Marcello, a ja dalej milczałam.

- Nie pogrążaj się, śmieciu - Krispin powoli tracił nad sobą panowanie.

- Ujmę to inaczej. Kto był pomysłodawcą tego idiotycznego przedsięwzięcia?

- Ja - zgłosił się na ochotnika Upadły Anioł, który wcześniej nabijał się z samego Pana Piekieł.

- Mogłem się spodziewać. Wiesz, że grozi ci za to okrutna kara?

- Tak - powiedział chłopak i zaczął się szaleńczo śmiać. - I nie mogę się jej doczekać.

                   To nie jest normalny nastolatek, nawet jak na Mrocznego Anioła.

- Zabrać ich - rozkazał Lucyfer i dodał z lekkim rozczarowaniem. - Oboje.

                   Stałam nieruchomo i wpatrywałam się w przestrzeń. Nie dochodziły do mnie żadne dźwięki. Nagle po pomieszczenia wdarło się znane mi już oślepiająco białe światło, a ja poczułam, że tracę grunt pod nogami.


                                                      ~~~~~~~~~~~~~~~~~~


I rozdział 16 skończony. :) Pisałam go późna, ale jest. :D Życzę Wam miłego weekendu. Pozdrawiam, Alexandra.